Laatst gewijzigd
Zaterdag, 17.08.2013

1971-1977 Technisch Specialist Koninklijke Landmacht

 

ldNa mijn opleiding op de L.T.S was het voor mij handiger om vrijwillig in militaire dienst te gaan.
Ik werd gedurende drie dagen gekeurd in Hilversum. (MOC)
Er waren een krankzinnige hoeveelheid mensen opgeroepen. Wij waren minstens met 200 man. Na iedere pauze verdwenen er weer een stuk of 25. Helaas kregen de meeste van die zielenpoten meteen het stempel "afgekeurd" voor Technisch Specialist, goedgekeurd alle overige militaire diensten".
De laatste middag waren wij nog maar met drie man over.
En waar ik al niet meer op rekende, gebeurde. Ik werd goedgekeurd.

Ik werd opgeroepen op 20 september 1971 te verschijnen op de Ripperda kazerne te Haarlem voor een 6 maanden durende opleiding.
Daar werd ik een BOL, door vele ouderen uitgesproken als oliebol.

BOL betekent Basis Opleiding Leerling. Hierbij werd aandacht besteed aan het aankleden van de "burgers" het leren marcheren etc. etc.
Na twee maanden werden wij geacht het zover gebracht te hebben dat wij ons konden vergelijken met een soldaat.
Helaas ging voor een aantal van ons die vergelijking niet op, zodat er van de 40 opgekomen mensen er ongeveer 30 overbleven.
Uiteraard mochten de afgekeurde deelnemers wel bij een 'normale' afdeling de diensttijd afmaken.

Hierna begon de rij opleiding. Dit werd gedaan met een YA-328.
Dit voertuig (want een auto kon je het niet noemen) was geschikt voor een belading van 3 ton bij een eigen gewicht van 6 ton.
Doordat het voertuig ook geschikt was voor het meenemen van 18 personen kreeg ik bij het behalen van mijn rijbewijs behalve het personen rijbewijs (BE) ook het rijbewijs C (vrachtwagen rijbewijs) en D (Bus rijbewijs) en E (aanhangwagen).
Hier heb ik geleerd dat sommige mensen inderdaad nooit leren auto rijden..... De rij opleiding was absoluut de leukste tijd uit mijn opleiding.

Toen werd het tijd voor de AKV. Dit betekende Algemene Kader Vorming. Eigenlijk kwam het er op neer wie het hardst kon schreeuwen. Daarnaast leerden we ook nog praktische dingen ZHKH, oftewel Zelf Hulp Kameraden Hulp, dit was een militaire uitgave van het bekende boekje Eerste Hulp Bij Ongevallen. Dit kwam goed van pas bij de lessen Lichamelijke Opvoeding. Gedurende de 6 jaren dat ik bij de Landmacht werkzaam ben geweest, was er nooit één les L.O. waar iedereen geheel gezond terugkwam. Zelfs niet bij het zwemmen. Een leuk succesje was het kazerne kampioenschap zwemmen enige tijd op mijn naam heeft gestaan. (100 mtr vrije slag, 100 mtr schoolslag en 50 mtr geweerzwemmen)

Ook werden wij voortdurend ervan doordrongen dat de VIJAND op elk moment toe kon slaan en dat altijd alert gereageerd diende te worden. De lessen in Nucleaire Biologische Chemische oorlogvoering kan ik nu nog opdreunen. Tabun, Soman, Sarin en de VX gassen. Voor de ouwe stompen onder u geen onbekende kreten. En zowaar ik was weer bij de finalisten. Er waren er echter nog maar 21 van de oorspronkelijke 40.

Als Soldaat 1e klas kreeg ik 3 dagen verlof en mocht mij vervolgens melden op de Kromhout-kazerne in Utrecht teneinde mijn militaire specialisatie te volgen. Toen wij naar een zwemles moesten mocht ik een keer rijden op een GMC, overgehouden van de Marshall hulpvan net na de Tweede Wereldoorlog.

Al snel werd (buiten mij om) besloten dat ik specialist werd op de M109. Inmiddels had ik wel al geleerd niet teveel tegen te sputteren.

Ook heb ik hier een voedsel opstand meegemaakt. Bij de lunch werd er al veel gemopperd op het vele slechte eten dat werd verstrekt. Toen 's avonds echter de gehaktballen bleken te zijn aangebrand en bovendien een ongekend stuiterend vermogen bleken te bezitten was het hek van de dam. Iemand die niet op de Kromhout heeft gezeten kan zich hier moeilijk een voorstelling van maken. Er waren daar namelijk (in de goeie ouwe tijd) ruim 4000 soldaten in meer of mindere mate aan het werken. Deze moesten in 3 ploegen eten. Dit houdt in dat er op het moment van de opstand ongeveer 1300 mensen aanwezig waren. Niet iedereen deed mee. Maar het zal niet ver beneden de waarheid zijn als ik zeg dat er op een gegeven moment ongeveer 1000 (duizend) gehaktballen door de lucht vlogen !!!!!

Wat bleek na enige tijd, de M109 was een of andere Amerikaans tank-kanon (voor de kenners een houwitser) te zijn waar vele van mijn medestrijders zich verlekkerd voor in de handen wreven. Ik vond er niets aan! Dit leek toch niet op een auto. Kijk als je uit Meppel of Breda of ergens anders uit de klei getrokken bent zou het nog iets te maken kunnen hebben met landbouw mechanisatie. Bij alles wat je deed was je je bewust van de enorme krachten die dit ding in positieve en negatieve zin kon doen losmaken.

Maar goed na vier maanden opleiding voor de techniek en twee maanden opleiding voor de praktijk (Soesterberg - Dumoulin kazerne) bleek dat ik voldoende had opgestoken om als Technisch Specialist gekwalificeerd te worden. Helaas bleken er nog maar 7 mensen van de oorspronkelijke 40 over te zijn.

kIk werd overgeplaatst naar Havelte 43 Herstel Compagnie. Daar meldde de kersverse Korporaal zich. Ja ik was inmiddels Korporaal geworden. Dit had niet alleen tot gevolg dat ik een banaan op mijn uniform droeg, maar eindelijk meer ging verdienen dan een dienstplichtig soldaat. Moet je je voorstellen Korporaal en Technisch Specialist M109 !!!!

Nadat ik mijn spullen had opgeborgen ging ik "naar achteren". Dat was de benaming voor de werkplaats. Daar werd ik met het bekende geschreeuw uit mijn opleiding ontvangen.

Het bleek nu dat men mij om 13.00 uur had verwacht en het was nu 14.02. Het gaf meteen een aardige indruk van wat je de komende maanden te wachten stond. Je word hier geplaatst bij de wiel voertuigen. Toen ik nog probeerde te verklaren dat ik een Technisch Special..... "Je Smoel Houwen!!!!!"

Vanaf dat moment begreep ik dat het voor deze man slechts een kwestie van tijd was voor ik de beginselen van Zelf Hulp Kameraden Hulp (in burgertaal EHBO) op hem zou moeten toepassen.

Mijn eerste klus was het vervangen van een achterbrug bij een Jeep de NEKAF. Dit was een afkorting van de NEderlandse KAiser Frasier. Reparatie handleidingen waren er wel, maar toen ik er een pakte bleek deze zo vaak gebruikt te zijn, dat hij niet meer te lezen was. Zou het misschien zo kunnen zijn dat al mijn voorgangers dezelfde behandeling hadden gekregen ??? Nee, met zulke negatieve gedachten ging ik mij niet bezig houden. Vol goede moed ging ik aan de gang.

Meewarig bekeken door een aantal groene mannetjes die er al iets langer rond liepen. Dit bleken (achteraf) medewerkers van allerlei rangen. Van Soldaat tot (dienstplichtig) Vaandrig. Maar aangezien zij het motto huldigden "we doen hetzelfde werk, dus kleden we ons hetzelfde "zagen ze er allemaal hetzelfde uit !!! In de werkplaats werden geen rang onderscheiding's tekens gedragen.

314Toen ik dan ook eenmaal onder de auto lag teneinde de as te demonteren werden mijn mooie gele "bananen" (en ikzelf) meteen onder een dikke laag vet gespoten, waardoor deze in het geheel niet meer zichtbaar waren. Maar al doende leert men.

Een veel gebruikte vrachtwagen was ook de YA-314. Dit bleek wederom een ontwerp van de Nederlandse DAF fabrieken. Ook dit voertuig leek enigszins op een auto. Maar was verre van dat. Ten tijde dat ik in dienst was bleken deze auto's reeds 20-25 jaar oud te zijn en vertoonden alle gebreken die bij een dergelijke leeftijd hoorden. Bij een zogenaamde NATO oefening die een paar weken later plaatsvond bleken de eerste uitvallers de kazerne poort nog niet te halen. Geen nood!!!

616We hebben bergingsvoertuigen dus we laden de zooi op en nemen het mee in de takels naar Duitsland. De eerste keer vind je zoiets nog spannend, maar na ongeveer 20 bezoeken aan de Lünnenburgerheide is de lol er wel af. Alleen het rijden met dat geweldige bergingsvoertuig de DAF YB-616 en DAF YB-626 was een geweldig iets. Je zat ver boven een dak van de gemiddelde personenauto en had een stuur van ruim 120 centimeter. En alles trilde !!! Alles schudde en alles rammelde. Verwarming had men nog nooit van gehoord. Alleen in de DAF YA-66 was enig comfort, en zowaar een kachel.

En alle oefeningen werden gehouden onder de slechts denkbare omstandigheden. Ik weet zeker dat er een of andere idioot rond liep die in zijn handen begon te wrijven zodra het begon te vriezen. Ha ha........, de tijd voor oefeningen komt er weer aan. Is het te koud voor een Elf steden tocht, mooi dan gaan wij naar Duitsland.

ftfHet mooiste waar ik ooit mee gereden heb was een FTF.

Na een (kleine) reparatie moest er natuurlijk een proefrit gemaakt worden. In eerste instantie leek het de zoveelste miskoop van het Nederlandse leger. Toen ik echter kwaad hierom werd, en vervolgens eens goed het gaspedaal INTRAPTE, werd ik bijna gelanceerd. Met een enorme sprong, schoot het ding vooruit. Ongekende krachten werden losgelaten. Ik weet nu waarom F16 piloten zoveel verdienen.

 

 

Disclaimer | Contact | Opgesteld 11.12.1998
Laatst bijgewerkt: Zaterdag, 17.08.2013